leer- en leefregels van de koran

Hieronder enkele kenmerken van de (leef-)wereld van de koran oftewel: zaken die de meeste moslims geloven. NB: dat wil niet zeggen dat je geen goede moslim bent als je het anders ziet of niet gelooft, enkel dat de kans dat een moslim dit gelooft relatief groot is. Minderheidsstandpunten zijn niet per definitie ketters (als protestant weet ik waarover ik spreek).

  • De ergste zonde is sjirk: dat is dat je aan God/Allah deelgenoten in het goddelijke toeschrijft (simpel gezegd: meer goden, of God als Vader-Zoon-Heilige Geest zoals in de triniteitsleer van de chistenen). Dat is godslastering – blasfemie.
    • Daarom kan een moslim een christen niet met goed fatsoen feliciteren met Kerstfeest (= geboorte van Jezus, de ‘zoon van God’). De meeste moslims trekken zich daar niets van aan, of weten het niet… Scherpslijpers (zoals salafisten) zullen hen daar natuurlijk op wijzen
  • Koefr: Als je tijdens je leven niet erkent dat God/Allah een goede schepper en onderhouder is, ben je een kafir (ons woord kaffer). Daartegenover staat de moslim. Hij is degene zich wel overgeeft aan de wil van God/Allah. Let wel: moslim zijn is dus niet zozeer bepaalde ‘dingen geloven’, maar een ‘stand van zaken erkennen’, nl. God/Allah is de hoogste en ik ben hem gehoorzaamheid verschuldigd.
    • Terzijde: omdat het vermoeiend is altijd God/Allah te typen, moet u vanaf nu zelf maar bepalen welk van de twee begrippen u verkiest. God en Allah zijn op zich genomen geen namen, maar soortbegrippen (= aanduiding voor een bovennatuurlijk wezen). Allah functioneert echter ook als naam (‘er is geen God behalve Allah’) . Vandaar het probleem.
  • Volgens moslims had Ibrahim (een figuur uit de Joodse traditie: Abraham) ook al deze opvatting. (Hij erkende één God en gehoorzaamde hem). Zo bezien was hij dus een moslim.  Via zijn zoon Ishmail zou hij de stamvader zijn van de Arabieren.
  • In de Koran bestaat spanning tussen Gods voorbeschikking, die bepaalt of een mens zich al dan niet onderwerpt aan God, en de verantwoordelijkheid van de mens om God te dienen. Dat thema leidde net als in het christendom tot heftige theologische debatten over predestinatie (= een moeilijk woord voor ‘voorbeschikking’)
  • De mens is van nature goed en kan ook goede keuzes maken. Anders gezegd: De idee van een erfzonde – eeuwenlang bepalend voor het christendom – is afwezig in de islam.
  • Naast mensen en Allah zijn er ook nog engelen, djinns en duivels, met Iblies als de satan. Geloof in hun reële bestaan en activiteit hoort bij de standaard-islam.
  • Op de laatste dag, de dag des oordeels bepalen naast geloof (= erkenning dat er geen God is behalve Allah) ook je goede en slechte daden je lot.
  • Er zijn veel profeten geweest, d.w.z. mensen die als taak hadden andere mensen voor dit oordeel te waarschuwen. Sommigen onder hen hebben ook een openbaring gehad in de vorm van een heilig Boek. Mohammed is de laatste. En zijn boek is volkomen en volmaakt.
    • Dat betekent, dat wanneer in andere heilige boeken (bijv. in de bijbel) bepaalde zaken anders worden beschreven dan in de koran, al van te voren vaststaat dat de koran klopt en die andere boeken fout zijn. Nieuwsgierig? Hier enkel voorbeelden: Jezus/Isa; Mozes/Mousa; Maria/Mirjam/Maryam
  • Verder bevat de koran veel voorschriften, allereerst met betrekking tot het juiste eerbetoon aan Allah: rituelen rond het verrichten van de salaat (rituele gebed) en de hadj (bedevaart naar Mekka). Ook aan de zorg voor armen en zwakken wordt aandacht besteed (bijv. de plicht tot zakaat). In de periode in Medina komt er ook een soort burgerlijk wetboek bij (huwelijksrecht, erfrecht; strafrecht etc). De islam is dus veel meer dan een godsdienst: het bevat een volledige levensordening.